other

ดู Free! 6 แล้วทนไม่ไหวจริง ๆ ค่ะ โฮกกกกก
คือแบบว่ามันฮารุมาโคมาก ๆ เลย เดี๋ยวค่อยสครีมแล้วกันมันสปอยล์ ก้าก
 
จะแปะที่แปลนิยาย High Speed เป็นเรื่องราวของทั้ง 4 คนคือ ฮารุกะ มาโคโตะ นางิสะ ริน ตอนประถมค่ะ
จะว่ายังไงดี คือนิยายเรื่องนี้เหมือนเป็นต้นฉบับของอนิเมเรื่องนี้น่ะค่ะ อธิบายสั้นไปไหม
แปะให้ไปที่หน้าเว็บกันได้นะคะ
จากหัวเว็บก็ทำให้เข้าใจว่า เป็นผลงานที่ได้รางวัลด้านนิยายจากการจัดประกวดของเกียวอนิน่ะนะ
 
โดยเราเลือกฉากที่ฮารุกะกับมาโคโตะคุยกันมา แล้วก็เกี่ยวโยงกับตอนที่ 6 ด้วย
ใครที่อ่านภาษาญี่ปุ่นได้ก็แนะนำให้อ่านต้นฉบับนะคะ (เพื่อความก๊าวยิ่งขึ้น)
ส่วนใครอ่านไม่ได้ก็อ่านของเราที่แปลมาไปแล้วกันน้า มันก๊าวมาก อ่านเถอะนะคะ! อยากให้อ่านค่า
 
 
 
ปูพื้นก่อนมาถึงหน้านี้แบบนิดหน่อยคือ มีเหตุการณ์ที่ฮารุกะตกลงไปในแม่น้ำเพราะเก็บผ้าพันคอให้เพื่อนค่ะ
(ถ้าเราอ่านไม่ผิดนะเพราะอ่านแบบสปีด/ตามชื่อเรื่องฮาาา สนใจแต่หน้าที่เอามาแปล ฮ่า ๆ)
 
---------------------------------------------------
 
Free! High speed page 81 - 86
Haruka, Makoto
 
จะว่าไป รู้สึกว่าการได้คุยกับฮารุกะสองคนจะไม่ได้คุยกันค่อนข้างนานแล้ว ช่วงนี้ไม่ว่าจะไปที่ไหนรินก็จะไปด้วย
ทันใดนั้น ฮารุกะก็มองตามาโคโตะตรง ๆ แสงอาทิตย์ยามเย็นสะท้อนไปจนถึงส่วนลึกในดวงตา รู้สึกว่าได้เห็นหัวใจของฮารุกะ

"มาโคโตะ"
 
"อะไรเหรอ?"
 
"กลัวน้ำงั้นเหรอ"
 
หัวใจเต้นระรัว เหงื่อซึมออกมือ คอแห้งผาก หน้าอกเจ็บแปลบขึ้นมา รู้สึกเหมือนกับว่าออกซิเจนน้อยลงเพียงแค่รอบ ๆ ตัวเองเท่านั้น ถึงจะพยายามทำท่านิ่งสงบ แต่ก็ไม่สามารถควบคุมการหายใจที่ปั่นป่วนได้ 
 
เขาจ้องมองดวงตาฮารุกะ แล้วรู้สึกตัวว่า ที่ถูกมองเห็นข้างในจิตใจทะลุปรุโปร่งนั้นเป็นตัวเองมากกว่า ตั้งแต่ยังเล็กก็เป็นแบบนั้นมาตลอด ฮารุกะเรื่องของตัวเองไม่พูดอะไรเลยแท้ ๆ แต่กลับรู้เรื่องของมาโคโตะทุกอย่าง อุตส่าห์เข้าใจเขา แล้วก็ช่วยแกล้งทำเป็นไม่รู้ไ่ม่เห็น หัวใจค่อย ๆ เปิดรับ เริ่มไม่มีความหมายที่จะปิดหัวใจตัวเองอีกต่อไป
 
ฮารุกะไม่ต่อว่า ไม่ไล่ถาม ถามมาด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ เหมือนปกติ
 
"ตลอดมาเลยเหรอ?"
 
เขาพยักหน้าโดยไม่ส่งเสียง การที่บอกว่ากลัวน้ำกับเรื่องที่ว่าว่ายน้ำได้หรือเปล่านั้นไม่เกี่ยวกัน
ไม่ว่าจะว่ายน้ำได้แค่ไหน สิ่งที่ไม่สามารถหนีได้ก็ซ่อนอยู่ในน้ำ แล้วสิ่งนั้นถึงจะเห็นเหมือนกับมันหลับอยู่ ก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าจะไม่เข้ามาโจมตีเราเมื่อไหร่ ความรู้สึกหวาดกลัวที่ได้รู้จักความน่ากลัวของสิ่งซึ่งซ่อนอยู่ และพรั่นพรึงต่อเงานั้น ได้มาอาศัยอยู่ในหัวใจของมาโคโตะเสียแล้ว
 
ฮารุกะถามด้วยคำสั้น ๆ อีกครั้ง
 
"ทำไมล่ะ?"
 
การที่ถูกฮารุกะถามเขาไม่ได้ไม่ชอบอะไร กลับรู้สึกว่าอยากให้รู้ อาจจะเป็นไปได้ว่า รอให้ฮารุกะพูดอย่างนั้นอยู่ก็ได้ ในทางกลับกันกับที่คิดแบบนั้น ก็รู้สึกอายตัวเองที่อ่อนแอ ไม่ได้หมายความว่าได้ซ่อนเอาไว้ แต่ทว่าเป็นเรื่องที่เก็บไว้อย่างมิดชิดในหัวใจมาตลอด
 
"ตอนเด็ก ๆ น่ะ มีพวกคนใส่ชุดกิโมโนสีขาวเดินเรียงแถวกันเต็มไปหมด เห็นด้วยกันสองคนสินะ จำได้มั้ย?"
ฮารุกะพยักหน้าเบา ๆ ใบหน้าของเด็กที่หันหลังไปแว่บขึ้นมาในใจของมาโคโตะ คิดว่านั่นก็อยู่ในความทรงจำของฮารุกะด้วย
 
"ที่ว่าเรือของชาวประมงลำใหญ่จม เรือใหญ่ที่มีคนหลายคนลงเรือไปน่ะ เพิ่งจะออกทะเลไปห่างจากท่าเรือประมาณ 3 กิโลได้"
 
การที่ถูกเล่าให้ฟังว่ามีเรื่องแบบนั้น ก็หลังจากนั้นหลายปีที่เห็นแถวขบวนนั้น
 
ฮารุกะหันความสนใจไปทางทะเล มาโคโตะเองก็มองทะเลด้วย สายลมพัดราวกับจะเคลื่อนย้ายแสงอาทิตย์ยามเย็น
 
"3 กิโลน่ะ เป็นระยะทางที่พวกเราว่ายกันทุกวันได้อย่างสบาย ๆ สินะ ทำไมชาวประมงถึงได้ไปจมน้ำตรงนั้นกันล่ะ"
 
มีอะไรบางอย่างซึ่งไม่สามารถว่ายในระยะทางเพียงแค่นั้นจมอยู่ในทะเล ถึงจะพยายามหาก็คงจะไม่พบแน่ ๆ แต่เดิมแล้วก็ไม่ใช่สิ่งที่ตามองเห็น ไม่มีอะไรอื่นที่คิดได้มากกว่านี้แล้ว
 
"พอลงไปในสระว่ายน้ำ ทุกครั้งก็ไม่สามารถอยู่สบาย ๆ ได้ รู้สึกเหมือนหนีจากอะไรบางอย่างมากกว่าการว่ายน้ำ ทั้งที่ทะเลก็ไม่ใช่ แล้วเท้าก็เหยียบถึงพื้นด้วย แต่ฉันกลับหนีจากน้ำตลอด"
 
ฮารุกะฟังเงียบ ๆ ไม่พูดอะไร พระอาทิตย์จมหายไปบนเส้นขอบฟ้า ฟ้าทางตะวันตกเริ่มมืดครึ้มลงเรื่อย ๆ มาโคโตะหลุบตาลงทั้งที่ยังหันไปทางทะเล แล้วค่อย ๆ ช้อนสายตาขึ้นไปทางฮารุกะ
 
"ตอนที่ฮารุตกลงไปในแม่น้ำ ฉันกลัวจนสั่นเลยนะ ไม่ว่าจะควบคุมยังไง จะระงับยังไง ก็สั่นออกมาจากข้างใน ทั้งมือทั้งเท้าสั่นทั้งตัวจนหยุดไม่ได้"
 
มีอะไรบางอย่างที่อยู่ในน้ำพยายามจะมาพาฮารุกะไป รู้สึกอย่างนั้น คิดว่าฮารุกะจะหายไปเสียแล้ว จนถึงตอนนั้น ความกลัวที่เคยวาดไว้ในหัวได้กลายเป็นสิ่งที่มีอยู่จริงแล้วโจมตีเข้ามา จากนั้นความรู้สึกนอกจาก 'ความหวาดกลัว' ก็ถูกพัดปลิวหายไปจากมาโคโตะทั้งหมด
 
ตั้งแต่ตอนนั้นมา ความหวาดกลัวก็จะกลับมากระทันหันโดยไม่มีลางบอกเหตุอะไรทั้งนั้น ไม่ว่าจะอยู่บ้าน ไม่ว่าจะอยู่ที่โรงเรียน ไม่ว่าจะว่ายน้ำในสระน้ำ...... พอความหวาดกลัวมาเยือนร่างกายก็จะแข็งเกร็ง ความคิดหยุดชะงัก การต่อสู้กับความหวาดกลัวที่จู่โจมมาก็สุดกำลังแล้ว
 
"ฉัน ไม่ใช่เพราะมัตสึโอกะคุงชวนหรอก แต่ตั้งใจว่าจะลองว่ายผลัดผสม 4x100 เมตรดู* เพราะงั้นนะ...... ฮารุ ว่ายน้ำด้วยกันเถอะนะ ถ้าฮารุไม่อยู่ ถ้าไม่ใช่ฮารุล่ะก็ไม่ได้หรอก อยากว่ายน้ำกับฮารุ!"
 
(คลิกภาพเพื่อขยาย)
 
ฮารุกะรับเอาถ้อยคำที่เหมือนพุ่งเข้าชนของมาโคโตะไว้ตรง ๆ โดยที่ไม่เปลี่ยนสีหน้าและไม่ขยับตัวแม้แต่น้อย ด้วยสายตาสงบนิ่งขนาดที่คิดได้ว่าเหมือนสามารถนับการหายใจหรือชีพจรของมาโคโตะได้เลย
 
สายตาของฮารุกะนั้นทำให้หัวใจและร่างกายที่ร้อนผ่าวของมาโคโตะสงบลงไป รู้สึกว่าระลอกคลื่นในหัวใจสงบลงอย่างรวดเร็ว
 
"ขอโทษนะ เหมือนฉันพูดเรื่องแปลก ๆ อะไรก็ไม่รู้ไปซะแล้ว ไม่ต้องใส่ใจมากหรอก มืดแล้วด้วย กลับล่ะนะ"
 
ไฟริมทางของท่าเรือเริ่มติดขึ้น พระจันทร์ทำท่าจะขึ้นจากท้องฟ้าทางตะวันออก
 
"ไปนะ"
 
"จะเอาไปคิดนะ"
 
"เอ๊ะ?"
 
"เรื่องว่ายผลัด"
 
คิ้วของมาโคโตะที่เป็นเหมือนเลขแปด** เลิกขึ้น ตาค่อย ๆ หยีแล้วริมฝีปากก็มีรอยยิ้มกลับคืนมา ในตอนนี้เพียงคำพูดสั้น ๆ ก็เพียงพอแล้ว
 
"งั้นไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ ฮารุ"
 
"อือ"
 
หัวใจของมาโคโตะเบาขึ้นจนเทียบกับก่อนหน้านี้ไม่ได้ รู้สึกเหมือนว่าเอาข้าวของที่อุ้มเอาไว้กับอกเพียงคนเดียวลงไปได้ รู้สึกว่าตั้งแต่พรุ่งนี้ไปแต่ละวันก็คงจะดำเนินต่อไปไม่ต่างไปจากวันนี้
 
ชอบการว่ายน้ำแต่กลับกลัวน้ำ ทว่าทั้งที่พอลงน้ำปุ๊บก็อยากหนีขึ้นมาปั๊บ เลยอยากให้ฮารุกะอยู่ด้วย แต่ฮารุกะกลับทำหน้าบูด......
 
แต่ถึงอย่างนั้น ตอนนี้ก็ไม่เป็นไร แค่ฮารุกะยอมเข้าใจตัวเขาที่เป็นแบบนั้น ในตอนนี้ก็เพียงพอแล้ว
มาโคโตะลงถึงทางกลับบ้านด้วยย่างก้าวปราดเปรียวจากบันไดหินที่ความมืดยามพลบค่ำไล่ตามมา
 
 
*การว่ายผลัดผสมจะต้องประกอบไปด้วยนักกีฬาว่ายน้ำ 4 คน และว่ายคนละแบบตามลำดับคือ กรรเชียง กบ ผีเสื้อและฟรีสไตล์
**เลขแปดของภาษาญี่ปุ่นคือ 八 หรือคิ้วที่มีหางคิ้วตกนั่นเอง อารมณ์ถ้าไม่ยิ้มคงเป็นแบบนี้ ฮา (´・_・`)
 
-----------------------------------------------
ถ้ามีผิดพลาดแปร่ง ๆ ตรงไหนก็ขออภัยด้วยนะคะ
 
ตรงที่เราเน้นตัวหนาไว้...
ハル、一緒に泳ごうよ。ハルがいなきゃ、ハルじゃなきゃ、だめなんだ。ハルと一緒に泳ぎたいんだ!
 
ใครดูตอน 6 แล้วคะ กรี๊ดไหมคะ กรี๊ดมั้ยคะ กรี๊ดค่าาาา
มาโคโตะนี่พูดเหมือนตอนนายเด็ก ๆ เลยไม่ใช่เหรอ ความรู้สึกที่มีต่อฮารุนี่มั่นคงดีจังน้อ /มโน
แต่ถ้าเนื้อเรื่องฝั่งอนิเมก็จะเน้นความสัมพันธ์ที่มีต่อทุกคนมากกว่าเนอะ
ตอนที่นางิสะถามว่าทำไมมาโคโตะถึงมาเข้าค่าย
แบบว่าเพราะทุกคน แม้มาโคโตะจะกลัวทะเลก็อยากมาด้วยกับทุกคน
แต่แน่นอนว่าประโยคกระชากใจก็ไม่ลืมใส่ให้นะคะ ต้องขอบคุณเป็นอย่างมาก ฮาาาา
อ้อ แล้วก็ดูเหมือนว่าในอนิเมมาโคโตะจะกลัวทะเลเพราะเหตุการณ์ที่มีชาวประมงคนนั้นจากไปด้วย
งั้นกลัวน้ำเพราะฮารุล่ะกัน 55555 (เปล่ามโนนะ ก็ตามนิยายเป็นงั้น)
 
ตอนที่ดู PV ครั้งแรกก็แอบเล็งมาโคฮารุไว้นะคะ
พอดูตอนแรกมาโคโตะทำไมนายเป็นอย่างนี้ กลัวผีอะไรของนายย
แต่มาตอนนี้พลังยาซาชี่ พลังโอนี่จัง พลังคิ้วเลขแปดชนะทุกอย่างงงง
แล้วยังกลายเป็นตัวละครที่ได้รับความนิยมสูงกว่าพระเอกอย่างฮารุกะเสียอีกแหนะ!
 
เนื่องด้วยเราจะอัพเอนทรี่นานล่ะ แล้วมันไม่ได้อัพ
ตอนนี้เลยไม่มีอะไรจะสครีม ก็เพ้อเจ้อใส่ทวิตไปหมดแล้ว แง
ขอจบเอนทรี่เพียงเท่านี้ค่า
ไว้ว่าง ๆ ช่วงที่เราสนใจมาใส่บล็อกอีก (ซะงั้น)
 
อนึ่ง เนื่องด้วยเราไปชวนคุณมายด์มาอ่านเราต้องเมนชั่นเรียกมาด้วยยยย @zeroagain 
ไว้ไปเม้าท์กับคุณมายด์ต่อในเอนทรี่นั้นนน ฮาาา
 
 

เป็ดเน่า!! - バカあひる View my profile