ปน ๆ กันไป เข้ากันดี
posted on 28 Nov 2009 15:29 by yellowducky in diaryก่อนอื่นเลย
ช่วงนี้เราอัพบล็อคถี่มาก
เหมือนจะอัพทุกวัน
แต่อีกไม่นาน ก็คงจะร้างเหมือนเดิม
หรืออาจจะไม่
และถึงโบว์จ้า (ขอคุยด้วยหน่อยน้า)
เรารู้สึกจริง ๆ ว่าแต่ละเอนทรี่เรามันมีแต่บรรยากาศอึมครึม
ไม่เข้ากับสีสดใสของหน้าบล็อคเลยสักนิด
ขอบคุณจริงๆที่โบว์มาเป็นขาประจำบล็อคเราเสมอ ^^
(แม้เราจะชอบเป็นผีผลุบๆโผล่ๆที่บล็อคโบว์้ก็ตาม)
ขอบคุณคนสัญจรผ่านไปมาด้วยนะคะ
ทั้งวันนี้ วันก่อนหน้านี้ และวันต่อ ๆ ไป
--------------------------------
วันนี้เป็นอีกหนึ่งวัน
ที่เราร้องไห้
แต่ไม่ได้ร้องไห้เพราะความทุกข์หรอก
แต่เราก็ไม่เข้าใจว่าเราร้องไห้เพราะอะไร
มันมีสาเหตุอยู่ในใจเราเนี่ยล่่ะ
เราพยายามห้าม แต่มันก็ยังไหล
วันนี้เรื่องหนึ่งจบลง
สิ่งที่ค้างคาใจมานาน
อาจจะร้องไห้เพราะสิ่งนั้นก็ได้นะ
เรามีคนที่รักเราอยู่รอบตัวเรา
เราก็รักพวกเขาเช่นกัน
เพราะฉะนั้นวันนี้เรามีความสุข
ที่ตัวเองยังรับรู้ว่าพวกเขารักเรา
เรารู้ว่าเราต้องเติบโต
เรารู้ว่าอนาคตมีอะไรอยู่บ้าง
เรารู้ว่าเราต้องเข้มแข็ง
แต่บางทีการที่เราต้องเข้มแข็งก็กดดันเราเกินไป
เราเป็นในสิ่งที่พวกเขาต้องการ
เราเป็นในสิ่งที่ตัวเราต้องการ
แต่บางทีเราก็ไม่รู้ตัว
ว่าเราเป็นไปตามที่คนอื่นบอก
เพราะคำพูดที่เข้าหูเรานั่นเอง
เราเคยทนเหงา
เพราะคำพูดของพวกเขาที่บอกว่า
เราคงไม่รู้จักความเหงาหรอก
ดังนั้น
เราไม่กล้าบอกว่าเราเหงา
เรากินมาม่าคนเดียว ใส่แค่ซีอิ๋วกับน้ำตาล
เรากินไป น้ำตาไหล
โต๊ะอาหารที่นั่งกันได้ 6 คน
แต่เราต้องนั่งคนเดียว
บ้านหลังใหญ่ที่อยู่ได้มากกว่า 5-6 คน
แต่เราต้องอยู่คนเดียว
พอผ่านมาหลายปี มันดันกลายเป็นอะไรที่ฝังใจไปแล้ว
เราเลยไม่พูด ไม่บอก เหมือนเดิม
แค่อดทน รอวันเวลา
เราเคยคิดนะ ว่าถ้ามีใครสักคนที่เขาจะอดทนเพื่อเราได้จริง ๆ
สิ่งที่เราไม่พูด ไม่บอก กับใคร เราจะบอกกับเขาคนเดียว
แต่คิด ๆ ไป จะมีใครคนนั้นได้ยังไง
พรหมลิขิตอาจจะนำพามา แต่ถ้าเราไม่พูดอยู่เหมือนเดิม
เขาก็ไม่ใช่คน ๆ นั้นอยู่ดี
บางทีใครคนนั้นอาจจะอยู่แถว ๆ นี้
เพียงแค่พูดออกมา
ถ้าเขารับฟังได้ ก็แปลว่าใช่
แต่ถ้าเขาเดินหนี ก็แปลว่าไม่ใช่
และพอคิด ๆ ไปอีก
เราว่า คงเป็นนิสัยเราไปแล้วล่ะ
ก็ดีเหมือนกันที่วันเวลาเหล่านั้น
สร้างนิสัยที่ไม่ทำความเดือดร้อนให้ใครมาให้กับเรา
แต่ดันเดือดร้อนกับตัวเองนี่สิ ?
หรืออาจจะเดือดร้อนกับคนที่อยากจะรู้ว่าเราคิดอะไรบ้าง
แต่เราดันไม่บอกล่ะมั้ง
-----------------------------
วันนี้เรามีความสุข
เราบอกตัวเอง
และคนที่อ่านบล็อคเรา (ฮา)
คือ มันปน ๆ กันไปอย่างนี้ตลอดเวลาอยู่แล้ว
เพราะพอเราคิดว่าเราทุกข์ เราก็ทุกข์จริง ๆ
แต่พออีกสักพักเราลองคิดใหม่
คิดว่าไอ้ที่เราทุกข์แบบนี้ มันเป็นเรื่องช่วยไม่ได้
แต่เราสร้างความสุขได้ตัวเอง ก็สร้างเองดีกว่า
เราก็เกิดความสุขขึ้นมาได้จริง ๆ
นิสัยเราคืออยู่ดี ๆ ก็หัวเราะขึ้นมาแบบไม่มีเหตุผล
จริง ๆ แล้วเหตุผลของมันก็คือ
เรากำลังสร้างความสุขให้ตัวเองอยู่
ลองดูสิ หัวเราะแบบไม่ได้ขำอะไรทั้งนั้น
แต่กลับหัวเราะได้ไม่หยุด : ]
นะ แล้วก็สุขใจได้เองล่ะ
บางวันก็หัวเราะให้กับความทุกข์
พอหัวเราะแล้วก็ยิ้มได้
พอยิ้มได้ก็มีแรงพลัง
แน่นอนว่าเอากลับมาเพื่อทุกข์ต่อ
(ล้อเล่นน่ะ แต่บางครั้งเราก็ทำอย่างนี้จริง ๆ)
แต่ก็เปลี่ยนทิศทางได้ไม่ใช่เหรอ?
มันก็เข้ากันดีนะ
ทุกข์เพื่อตอนสุขจะได้สุขมากๆ
สุขมากๆ เพื่อตอนทุกข์ จะได้ทุกข์โคตรๆ ฮา