เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม
 
 
การบ้านวิชาแปลงร่างของ พอลล่า แอนเดอร์สัน
 
 
 

สาวน้อยพอลล่า แอนเดอร์ นักเรียนชั้นปีที่สามของโรงเรียนฮอกวอตส์ บ้านเรเวนคลอเดินฮัมเพลงในคอเข้ามายังหอพักห้องของตัวเอง ใบหน้าประดับรอยยิ้มมั่นใจอยู่เสมอ ดวงตาสีฟ้าอ่อนของเธอกวาดมองไปรอบ ๆ ห้องก่อนจะเดินตรงเข้าไปวางหนังสือที่ยืมมาจากห้องสมุดลงบนโต๊ะ


เมื่อกวาดสายตาผ่านเจ้าเจซี่ แมวสก็อตติชโฟลด์สีเทาลายขาวที่นั่งหลับตาอาบแสงอาทิตย์อุ่น ๆ อยู่ตรงหน้าต่างที่ลอดเข้ามา เธอก็สะกิดใจอะไรบางอย่างแล้วเดินเข้าไปใกล้ ๆ สัตว์เลี้ยง


"พอลล่าว่า... พอลล่าลืมอะไรสำคัญบางอย่างเกี่ยวกับคุณเจซี่ไปนะคะ แน่นอนว่าพอลล่าดูแลคุณอย่างดีไม่มีขาดตกบกพร่อง เพราะว่าการดูแลสัตว์เลี้ยงเป็นอย่างดีนั้นแสดงให้เห็นถึงความเป็นคนช่างดูแลเอาใจใส่ และยังแสดงให้เห็นว่าในอนาคตพอลล่าจะต้องดูแลใครสักคนได้อย่างดีด้วยแน่ ท่านอาเธอร์จะต้องใส่ใจในรายละเอียดข้อนี้ เพราะฉะนั้นพอลล่าจะไม่ยอมให้เรื่องของคุณเจซี่มีอะไรขาดตกบกพร่องไปเด็ดขาดค่ะ"


สาวน้อยพอลล่าร่ายยาวขณะมองแมวของตัวเองกระดิกหูเหมือนได้ยินเสียง แต่ก็คร้านจะลืมตามามองเจ้าของ ราวกับว่ามันชินกับเสียงพูดของเธอไปเสียแล้ว พอลล่ามองไปยังถาดอาหารของแมวเจซี่ที่ปลายเตียง ก็พบว่าทุกอย่างปกติ ปริมาณอาหารลดลงจากเมื่อเช้าที่เทใส่ไว้เล็กน้อย คาดว่ามันคงจะกินไปก่อนมานอนตรงนี้ ส่วนถาดใส่น้ำก็ใสสะอาดดี


เมื่อไม่พบข้อผิดพลาดอะไรเกี่ยวกับการให้อาหาร แต่พอลล่าก็ยังนึกไม่ออกอยู่ดีว่าตัวเองได้ลืมอะไรไปจึงเดินไปตรวจสอบบ้านกระบะทราย


"พอลล่าเพิ่งจะเปลี่ยนทรายให้คุณเจซี่ไปเมื่อวันอาทิตย์เอง..." เมื่อมองสำรวจดูก็พบว่ามีสิ่งที่ต้องทำความสะอาดเธอเลยทำความสะอาดทันที "ไม่ใช่เรื่องนี้สิ พอลล่าทำเรื่องนี้เป็นประจำทุกวันเพราะงั้นไม่ใช่เรื่องที่พอลล่าติดใจค่ะ" เมื่อทำความสะอาดเสร็จเรียบร้อยสาวน้อยพอลล่าก็เลิกสนใจเรื่องที่ติดใจ แล้วไปนั่งที่โต๊ะเพื่อจะทบทวนบทเรียน


"เพื่อท่านอาเธอร์ พอลล่าจะต้องพยายาม พอลล่าไม่ได้หัวดีเรียนเก่งขนาดจะจำทุกอย่างได้ เพียงแค่ฟังอาจารย์ครั้งเดียว เพราะงั้นพอลล่าต้องกลับมาอ่านหนังสือทบทวนทุกวันนะคะคุณเจซี่ ขอเวลาพอลล่าสักครู่จะไปเล่นด้วยสักนิดนึงนะคะ"


ตั้งแต่มาเรียนที่ฮอกวอตส์ สาวน้อยพอลล่าก็พูดคุยกับเจซี่บ่อยขึ้น ทั้ง ๆ ที่ตอนอยู่บ้านพอลล่าไม่ได้สนใจสัตว์เลี้ยงตัวนี้เท่าไหร่นัก เมื่ออยู่ตามลำพังกับเจซี่เธอก็จะเริ่มบทสนทนากับมัน แม้ว่ามันจะนอนหลับอยู่ก็ตาม เจซี่เป็นแมวที่ได้มาจากญาติอีกที และญาติคนที่ว่าก็ได้เจซี่มาจากที่ไหนสักที่อีกที ทำให้ไม่แน่ใจเรื่องอายุนัก ตอนนี้เลี้ยงมาได้แปดปีแล้ว สังเกตจากพฤติกรรมของมันก็คิดว่าน่าจะเข้าสู่วัยชราของแมวแล้ว


จังหวะที่กำลังเอื้อมมือหยิบหนังสืออะไรบางอย่างก็แว่บเข้ามาในหัว


"อ๊ะ คุณเจซี่ พอลล่านึกออกแล้วล่ะค่ะ การบ้านของศาสตราจารย์เพอร์ซีย์ การบ้านวิชาการบ้านไงล่ะคะ!" เสียงดังขึ้นอย่างตกใจและดีใจที่นึกออก พอลล่าหันไปมองเจ้าแมวที่ยังนอนหลับตาไม่สนใจสิ่งใดทั้งนั้นเหมือนเดิม


เธอหยิบหนังสือวิชาแปลงร่างออกมาจากฉันแล้วเปิดหนังสือดู "เอ พอลล่าลืมขั้นเอาไว้นี่เอง แย่จริง ยังไม่หมดกำหนดส่งใช่หรือเปล่าน้า..." สายตากวาดดูหน้าหนังสือคร่าวแล้วพบว่ายังส่งการบ้านวิชานี้ทัน


"เอาล่ะค่ะคุณเจซี่ ขอพอลล่ารบกวนเวลานอนของคุณสักครู่นะคะ" พอลล่าพูดกับเจ้าแมวเจซี่ก่อนจะอุ้มมันขึ้นมาเบา ๆ แล้วเอาไปวางไว้บนเตียง "ขอพอลล่าซ้อมท่องคาถาสักครู่นะคะ"


สาวน้อยพอลล่าเดินกลับมาที่โต๊ะเรียนของตัวเองแล้วซ้อมท่องคาถาทันที เมื่อมั่นใจว่าตัวเองออกเสียงได้ถูกต้องแล้วก็หยิบไม้กายสิทธิ์เธอไปหยุดอยู่ตรงหน้าเจซี่ ในจังหวะที่เธอยกไม้กายสิทธิ์ขึ้นกำลังจะร่ายคาถานั้นเจ้าแมวเจซี่ก็ลืมตาขึ้นแล้วร้องแง้วกระโดดลงจากเตียงไป


"อ้าว ทำไมล่ะคะคุณเจซี่ พอลล่าแค่อยากจะขอความร่วมมือจากคุณเจซี่สักนิด ช่วยพอลล่าทำการบ้านสักหน่อย" เธอก้าวเท้ายาว ๆ ไปขวางหน้าแมวของตัวเองไว้ "พอลล่าดูแลคุณเป็นอย่างดีมาตลอด ไม่ได้จะทวงบุญคุณหรืออะไรหรอกนะคะ นั่นเป็นเรื่องไม่ดีที่ไม่ควรทำค่ะ ท่านอาเธอร์จะต้องไม่เห็นด้วยกับพอลล่าแน่ ๆ และคงจะตำหนิพอลล่าทันทีที่ได้ยิน ฉันก็ขอย้ำอีกทีว่าไม่ได้ทวงบุญคุณคุณเจซี่จริง ๆ นะคะ แต่เห็นกับที่พอลล่าดูแลคุณมาเป็นอย่างดีเถอะค่ะ ขอให้พอลล่าได้ร่ายคาถานี้ใส่คุณเป็นการบ้านเสียหน่อยเถอะค่ะ"


แมวเจซี่พุ่งตรงเข้าหาพอลล่าก่อนจะวิ่งเลยไปแล้วหันกลับมามองอย่างเยาะเย้ยสาวน้อยนิด ๆ


"ไม่ตลกเลยนะคะคุณเจซี่ ขอเวลาพอลล่าร่ายคาถาแค่แปบเดียวเท่านั้น หลังจากนั้นก็จะไม่ยุ่งกับคุณอีกเลยค่ะ"


สาวน้อยพอลล่ากับเจ้าแมวเจซี่เดินวนรอบห้องเป็นวงกลมหลายรอบจนเธอเริ่มหอบหายใจแล้วส่งยิ้มเย็น ๆ ให้แมวของตัวเอง


"พอลล่าก็แค่อยากจะทำการบ้านให้เสร็จทันเวลาเท่านั้น ในเมื่อคุณเจซี่ไม่ให้ความร่วมมือกับพอลล่าแต่โดยดี พอลล่าก็จะขอใช้สิทธิของเจ้าของบังคับคุณเจซี่เสียเดี๋ยวนี้ค่ะ" พูดจบเธอก็ชี้ปลายไม้กายสิทธิ์ไปยังเจซี่ที่เข้าไปในมุมหนึ่งของห้อง


"Traditum lanio!" พร้อมกับร่ายคาถาก็สะบัดไม้กายสิทธิ์ไปยังเจซี่


ประกายแสงวาบจ้าก่อนจะตามมาด้วยเสียงของล้มโครมที่มุมห้อง สาวน้อยไม่รอช้ารีบก้าวเข้าไปมองหาสัตว์เลี้ยงของตัวเองในร่างมนุษย์ จริง ๆ ก็แอบลุ้นนิด ๆ ว่าสัตว์เลี้ยงของตัวเองจะหน้าตาเป็นแบบไหนกัน


ภาพที่เห็นคือคุณตามีผมสีเทา ๆ เหมือนกับสีขนของเจซี่นั่งหน้ามุ้ยอยู่ที่มุมห้อง...


"ว้าย ตายแล้ว เป็นอะไรมากไหมคะคุณตา มีอะไรหล่นทับคุณหรือเปล่าคะ ลุกไหวหรือเปล่า พอลล่าจะช่วยคุณลตาเองนะคะ" สาวน้อยพอลล่ารีบเข้าไปช่วยดึงคุณตาโดยไวแล้วสำรวจตามร่างกายว่าไม่มีบาดแผล "พอลล่าไม่ทันสังเกตเลยค่ะว่าทำไมคุณถึงได้ไปอยู่ตรง... เอ๊ะ เดี๋ยวนะคะ คุณตาจะเข้ามาอยู่ในหอหญิงได้อย่างไรกันล่ะคะ นี่คุณเจซี่ใช่มั้ยคะ?"


คุณตาที่สาวน้อยพอลล่าว่ามองเธอด้วยสายตานิ่ง ๆ ก่อนจะพยักหน้า เจซี่ในร่างมนุษย์นั้นดูสูงวัยขนาดที่ตัวเลขน่าจะใกล้ ๆ หกสิบหรืออาจจะเกินกว่านั้น


"พอลล่าไม่นึกเลยค่ะว่าร่างมนุษย์ของคุณเจซี่จะเป็นคุณตาที่อายุมากขนาดนี้ แต่จะว่าไปคุณเจซี่ก็อยู่กับพอลล่ามา... เอ... แปดปีได้แล้วสินะคะ พอลล่าแค่รู้สึกว่าคุณน่าจะอายุมากแล้วแต่ไม่คิดเลยค่ะว่า คุณจะแก่ขนาดนี้เพราะว่าเมื่อกี้คุณยังวิ่งหนีพอลล่าไปรอบ ๆ อยู่เลย"


"หึ..." เจซี่ในร่างมนุษย์ใกล้วัยชราส่งเสียงออกมาเล็กน้อยก่อนจะกอดอกมองสาวน้อยพอลล่านิ่ง ๆ


"ยังไงก็ขอโทษอีกครั้งนะคะที่ต้องบังคับคุณ แต่คุณเจซี่ไม่ได้บาดเจ็บอะไรตรงไหนใช่มั้ยคะ?" พอลล่ามองสำรวจคนตรงหน้าอีกครั้ง อีกฝ่ายส่ายหน้าแล้วก็มองพอลล่าอยู่อย่างนั้น


"ไม่บาดเจ็บก็ดีแล้วล่ะค่ะ พอลล่าต้องขอบคุณคุณด้วย แล้วก็คาถานี้จะมีผลหนึ่งวันที่คุณเจซี่จะอยู่ในร่างมนุษย์ได้ค่ะ ถ้ามีอะไรที่อยากทำก็ใช้โอกาสนี้ให้เต็มที่เลยนะคะ คุณเจซี่จะไปเดินเล่นรอบ ๆ ก็ได้ พอลล่าจะพาคุณออกไปเองค่ะ เพราะว่าถ้าคุณเดินท่อม ๆ ออกไปในร่างนี้ท่ามกลางหอหญิงจะต้องมีคนแตกตื่นแน่ ๆ เพื่อไม่ให้คนอื่นตกใจพอลล่าจะเดินออกไปด้วยแล้วบอกว่าคุณคือคุณเจซี่ แมวของพอลล่าเอง ฉันไม่เคยใช้คาถานี้มาก่อนก็เลยไม่มีใครเคยเห็นคุณในรูปร่างนี้ อ๊ะ เป็นยังไงบ้างคะกับความรู้สึกในร่างมนุษย์ จริง ๆ พอลล่า..."


เจซี่ยกมือขึ้นมานิ่ง ๆ ทำให้สาวน้อยพอลล่าหยุดพูดแล้วเอียงคอมองอย่างสงสัย


"ได้มองเธอในมุมที่แปลกออกไป..."


"อย่างนั้นเหรอคะ พอลล่ากำลังจะพูดพอดีเลยค่ะว่าถ้าวันไหนที่พอลล่าได้แปลงร่างเป็นอย่างอื่นก็คงจะรู้สึกแบบเดียวกับคุณเจซี่ ยังไงพอลล่าจะลองแปลงร่างเป็นแมวดูนะคะ อยากรู้จังเลยค่ะว่าถ้าเป็นแมวแล้วจะสื่อสารกับคุณเจซี่ในร่างแมวยังไง อ๊ะ แต่ว่าคุณเจซี่ห้ามแกล้งพอลล่าในร่างแมวนะคะ เพราะฉันอาจจะไม่ถนัดเท่าไหร่แล้วใช้ชีวิตแบบแมว ๆ ยังไม่ค่อยได้ก็ได้ เอ ว่าแต่คาถาแปลงร่างเป็นแมวนี่จะมีผลกี่ชั่วโมงกันนะคะ?"


เจซี่ยังคงมองพอลล่านิ่ง ๆ ต่อไป...


"พอลล่ารู้สึกตื่นเต้นจังเลยค่ะที่ได้คุยกับคุณเจซี่แบบนี้ ไม่สิ ตื่นเต้นมาก ๆ เลยล่ะค่ะที่คุณเจซี่ตอบพอลล่าด้วยภาษาเดียวกัน ปกติพอลล่าก็คุยกับคุณเจซี่อยู่ทุกวันใช่มั้ยล่ะคะ แต่ว่านาน ๆ ทีคุณเจซี่จะตอบพอลล่าด้วยเสียง 'เมี้ยว' พอคุณเจซี่ตอบพอลล่าด้วยภาษามนุษย์แล้ว อ๊า พอลล่าปลื้มใจจังเลยค่ะ อยากจะให้ท่านอาเธอร์ได้รับรู้ถึงความรู้สึกตื้นตันใจนี้ของพอลล่าเหลือเกิน"


รอยยิ้มจาง ๆ ที่ไม่สังเกตให้ดีปรากฏบนใบหน้าที่มีริ้วรอยเหี่ยวย่นบ่งบอกวัยชรา


"พอลล่าคิดว่าอยากจะใช้คาถานี้บ่อย ๆ ค่ะ พอลล่าจะได้รู้สึกว่ามีครอบครัวเดียวมาเยี่ยมที่โรงเรียน เพราะคุณเจซี่ก็เป็นหนึ่งในครอบครัวของพอลล่า อ๊ะ แต่เมื่อกี้คุณหนีพอลล่า ไม่ยอมให้ฉันร่ายคาถาดี ๆ หรือว่าคุณเจซี่จะไม่ชอบที่ถูกร่ายคาถาใส่กันคะ" สาวน้อยหันไปถามอย่างสงสัย


เจซี่นิ่งไปนิด ๆ ก่อนจะส่ายหน้า...


"ถ้ามีใครยกไม้ใส่เธอ เธอจะยอมให้เขาสะบัดมันลงมาหรือ..." เมื่อฟังจบสาวน้อยก็ทำตาโตทันที


"คุณเจซี่เข้าใจว่าพอลล่าจะตีคุณหรอกหรือคะ พอลล่าไม่ทำอย่างนั้นหรอกค่ะ และไม่มีความคิดที่จะทำร้ายคุณเจซี่ด้วย แต่พอลล่าก็บอกคุณก่อนแล้วนี่คะว่าขอทำการบ้านสักนิดหน่อยเท่านั้น งั้นต่อไปนี้ก็ไม่ต้องกลัวอีกแล้วนะคะ เพราะเมื่อพอลล่ายกไม้กายสิทธิ์ขึ้นตกหน้าคุณเมื่อใดก็หมายความว่าพอลล่าอยากจะให้คุณอยู่ในร่างมนุษย์และมาสนทนากันอย่างนี้กับพอลล่าค่ะ" สาวน้อยส่งยิ้มสวยให้เจซี่


"เธอไม่ได้อธิบายว่าการบ้านของเธอคืออะไร...แต่ช่างเถอะ...."


"คุณเจซี่รู้สึกอย่างไรบ้างคะ ถ้ารู้สึกไม่สบายตรงไหนก็รีบบอกพอลล่าทันทีเลยนะคะ จะได้รักษาให้ทันตอนนี้ คุณก็อายุมากขนาดนี้แล้วสุขภาพอาจจะไม่แข็งแรงเหมือนเดิม และพอลล่าเองก็อาจจะสังเกตไม่เห็น ถึงแม้ว่าจะพยายามสุดความสามารถเรื่องดูแลคุณเจซี่แล้วก็ตาม พอลล่าค่อนข้างมั่นใจในวิชาปรุงยาอยู่นะคะ ถึงแม้ว่าจะไม่ได้เชี่ยวชาญเรื่องยารักษาสัตว์เลี้ยงเท่าใดนัก อา ถ้าพอลล่ารู้ว่าคุณเป็นแบบนี้อาจจะไม่ฝืนพาคุณมาที่นี่ก็ได้ค่ะ พอลล่ารู้ว่าคุณชอบนอนหลับในที่เงียบ ๆ สงบ ๆ แต่ว่าโรงเรียนซึ่งเป็นที่มีเด็ก ๆ มารวมตัวกันอยู่มากคงจะเรียกว่าสงบไม่ได้นัก ต้องขอโทษด้วยนะคะ" พอลล่ายิ้มเศร้าลงนิด ๆ


เจซี่ที่นั่งฟังนิ่ง ๆ มาตลอดส่ายหน้าก่อนจะยื่นมือมาลูบผมสีน้ำตาลของสาวน้อยเบา ๆ


"ไม่เป็นไร...ดีแล้วที่พามา...ขอบคุณ...เธอจะได้มีเพื่อนคุย..." เจซี่พูดด้วยรอยยิ้มทำให้ร่องรอยที่หางตายิ่งเห็นชัดขึ้น


แต่เมื่อสาวน้อยได้ยินดังนั้นน้ำใส ๆ ก็เอ่อคลอในตา


"คุณเจซี่นี่ถึงจะดื้อใส่พอลล่าบางครั้ง แต่ก็ช่างเป็นคนจิตใจดีจังเลยนะคะ พอลล่าต้องขอบคุณคุณมากกว่าที่รับฟังพอลล่าเสมอ"


"หึ...หึ..." เจซี่หัวเราะออกมานิด ๆ "ก็หลับบ้าง..."


"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พอลล่าเข้าใจค่ะ บางครั้งพอลล่าก็พูดกับคุณเจซี่โดยที่ไม่ได้ดูว่าคุณหลับหรือเปล่า หลัง ๆ มาเห็นคุณเจซี่หลับตาตลอด พอลล่าเลยไม่รู้ว่าคุณตื่นอยู่หรือเปล่า ก็พยายามคุยกับคุณไปอย่างนั้น คุณเจซี่จะได้ไม่เหงาไงล่ะคะ พอลล่าทิ้งคุณไว้อยู่ในห้องมาตลอดวันด้วย"


"ใครที่เหงากันแน่..."


"คุณเจซี่ไงล่ะคะ" พอลล่าตอบด้วยรอยยิ้มสดใสจนเจซี่ต้องยกยิ้มนิด ๆ แล้วพยักหน้า "อืม..."


เจซี่คิดว่าสาวน้อยที่อยู่ตรงหน้ามากกว่าที่ขี้เหงาเกินกว่าจะปล่อยให้บรรยากาศในห้องเงียบสงบตอนที่เดินเข้ามาจนต้องทักทายสัตว์เลี้ยงเป็นประจำ บางครั้งก็พูดกับ 'ท่านอาเธอร์' ที่ตลอดชีวิตของเจซี่ไม่เคยเห็น ก็อยากจะได้เห็นสักครั้งเหมือนกันว่าหน้าตาเป็นยังไง นิสัยเป็นยังไง จะรักสาวน้อยตรงหน้าเจซี่จริง ๆ หรือเปล่า เพราะดูเหมือนพอลล่าจะเอาจริงเป็นจังกับหนุ่มคนนี้เป็นอย่างมาก แต่เท่าที่ฟังดูก็เหมือนว่าสาวน้อยตรงหน้านี้จะไม่เคยเจอ 'ท่านอาเธอร์' ที่เธอพูดถึงจริง ๆ สักครั้ง


"เธอต้องอ่านหนังสือ... ฉันจะพักผ่อนรอ..." เจซี่มองสาวน้อยที่ทำท่าจะพูดต่อแล้วย้ายตัวเองไปพร้อมกับลากเก้าอี้ไปที่ข้างหน้าต่างที่ประจำแล้วนั่งลง


"งั้นพอลล่าขอเวลาอ่านทบทวนบทเรียนกับเตรียมบทเรียนสักครู่นะคะ แล้วหลังจากนั้นเรามาคุยกันนะคะ"


พอลล่ากลับเข้าไปนั่งที่โต๊ะแล้วตั้งใจอ่านหนังสือ เมื่อหันกลับมาอีกทีก็เห็นเจซี่ในร่างมนุษย์นั่งกอดอกหลับอยู่ริมหน้าต่างแล้วให้เป็นห่วงขึ้นมาว่าร่างกายจะเย็นจึงเดินไปหยิบผ้ามาห่มให้ ทั้งห้องเงียบสงบเหมาะกับบรรยากาศการอ่านหนังสือใช้สมาธิและนอนหลับเป็นอย่างยิ่ง พอลล่าจึงใช้เวลาอ่านหนังสือจนเพลิน


หลังเวลาอาหารเย็นพอลล่านั่งคุยกันกับเจซี่จนดึกดื่น จะว่านั่งคุยกันก็ไม่ค่อยถูกนักเพราะอย่างมากเจซี่ก็พยักหน้า ส่ายหน้า หัวเราะเบา ๆ บางที แล้วก็นั่งนิ่ง ๆ หลับตาไปสักพักก่อนจะลืมตาขึ้นมามองพอลล่านิ่ง ๆ แล้วก็หลับตาไปใหม่อีก แต่ดูเหมือนพอลล่าจะมีความสุขมากที่ได้พูดถึงช่วงเวลาที่เคยใช้กับเจซี่และครอบครัวที่อยู่ลอนดอน เธอถามความรู้สึกของเจซี่ที่มีต่อคนนู้นคนนี้ในครอบครัว เสียงเจรจาและเสียงหัวเราะอย่างสดใสดังต่อเนื่องจนเสียงนั้นค่อย ๆ แผ่วลง


สาวน้อยพอลล่าเข้านอนเมื่อเวลาล่วงเลยจากที่เคยไปไปเล็กน้อย วันต่อมาก็ต้องไปเรียนตามเวลาปกติ เมื่อกลับเข้าห้องมาอีกครั้ง ก็พบเจซี่ที่กลับไปในร่างเจ้าแมวสีเทาตัวลายนอนหลับอยู่ข้างหน้าต่างที่ประจำกับแสงอาทิตย์รำไรที่ลอดส่องเข้ามาผ่านระหว่างม่านที่เปิดเอาไว้ครึ่งหนึ่ง พอลล่ามองยิ้ม ๆ ก่อนจะทักทายอย่างที่เคยประจำ


"กลับมาแล้วค่ะคุณเจซี่ วันนี้พอลล่าจะแปรงขนให้คุณนะคะ"

ชีวิตประจำวันของพอลล่ากับเจซี่ก็ดำเนินต่อไปอย่างทุกวัน

-----------------------------------------------------

คุณเจซี่ที่นั่งฟังพอลล่าพูดอยู่ทุกวันคงจะชิน

แต่พอลล่าที่เพิ่งเคยได้รับปฏิกิริยาตอบกลับของเจซี่แบบนี้คงจะตื่นเต้นมาก ๆ ล่ะมั้งคะ

อา พลังเวิ่นเว้อของสาวน้อยพอลล่า...

ขอบคุณที่อ่านมาก ๆ นะคะ /โค้ง

เป็ดเน่า!! - バカあひる View my profile